จะประเมินโครงสร้างรูพรุนของเซอร์โคเนียจากมุมมองมหภาคได้อย่างไร
2026/11/16
โครงสร้างรูพรุนของเซอร์โคเนียไม่สามารถระบุได้อย่างแม่นยำผ่านการตรวจสอบด้วยสายตาหรือพารามิเตอร์วัสดุระดับมหภาคทั่วไปเพียงอย่างเดียว
คุณสมบัติเช่นความแข็งแรงดัด ความโปร่งแสง สี และความหนาแน่นรวม อาจให้ข้อมูลทางอ้อมเกี่ยวกับลักษณะของวัสดุ แต่ไม่สามารถเปิดเผยปริมาณและการเชื่อมต่อของรูพรุนแบบเปิดภายในเซอร์โคเนียได้โดยตรง
สำหรับการประเมินรูพรุนที่ของเหลวสามารถเข้าสู่เนื้อเซรามิกได้ความพรุนแบบเปิดเป็นหนึ่งในตัวบ่งชี้ที่เกี่ยวข้องมากที่สุดเครื่องชั่งวิเคราะห์
ดังนั้น การวัดความพรุนแบบเปิดจึงสามารถช่วยอธิบายโครงสร้างรูพรุนที่ของเหลวเข้าถึงได้ของเซอร์โคเนีย และเป็นพื้นฐานสำหรับการตรวจสอบพฤติกรรมการดูดซับของเหลวย้อมสีต่อไป
ปัจจุบันยังไม่มีผลการวัดความพรุนแบบเปิดจากการทดลองสำหรับวัสดุเซอร์โคเนียที่กล่าวถึงในที่นี้ ส่วนต่อไปจะแนะนำวิธีการในห้องปฏิบัติการที่สามารถใช้ในการวัดคุณสมบัตินี้
2. วัดความพรุนแบบเปิดได้อย่างไร?

วิธีอาร์คิมิดีส (วิธีแทนที่ของเหลว)วิธีนี้จะกำหนดความพรุนแบบเปิดโดยการวัดน้ำหนักของชิ้นงานแห้ง น้ำหนักหลังจากชิ้นงานถูกแทรกซึมด้วยของเหลว และน้ำหนักปรากฏขณะแขวนลอยในของเหลวเครื่องชั่งวิเคราะห์
เซรามิกส์ชั้นดี — การกำหนดความหนาแน่นและความพรุนปรากฏ
2.1 อุปกรณ์ที่จำเป็นการทดลองโดยทั่วไปต้องใช้:เครื่องชั่งวิเคราะห์
น้ำกลั่นหรือน้ำปราศจากไอออน
ห้องสุญญากาศหรืออุปกรณ์ทำความร้อนที่เหมาะสม
บีกเกอร์หรือภาชนะแช่
ลวดแขวนหรือตะกร้าชั่ง
เทอร์โมมิเตอร์
2.2 การเตรียมตัวอย่าง
เตรียมตัวอย่างเซอร์โคเนียที่เป็นตัวแทน โดยมีขนาดและสภาพพื้นผิวที่สม่ำเสมอ
ก่อนทำการทดสอบ:
ทำให้ชิ้นงานแห้งในเตาอบจนได้มวลคงที่
ปล่อยให้เย็นภายใต้สภาวะที่ควบคุม
บันทึกมวลแห้ง
ควรชั่งตัวอย่างอย่างแม่นยำ เนื่องจากข้อผิดพลาดในการวัดเล็กน้อยอาจส่งผลต่อค่าความพรุนที่คำนวณได้
2.3 ขั้นตอนการทดลอง
ขั้นตอนที่ 1: วัดมวลแห้ง
ชั่งน้ำหนักตัวอย่างเซอร์โคเนียแห้งในอากาศและบันทึกมวลเป็น (m_1)
วางชิ้นงานในน้ำกลั่นหรือน้ำปราศจากไอออน
การแทรกซึมด้วยของเหลวสามารถทำได้โดยใช้วิธีการใดวิธีการหนึ่งต่อไปนี้:
การแทรกซึมด้วยสุญญากาศ: ลดแรงดันเพื่อช่วยกำจัดอากาศที่ติดค้างอยู่ภายในรูพรุนที่เข้าถึงได้ ทำให้น้ำสามารถแทรกซึมเข้าไปได้
การแทรกซึมด้วยการต้ม: ใช้ความร้อนที่ควบคุมเพื่อช่วยกำจัดอากาศที่ติดค้างและการแทรกซึมของน้ำ
ต้องแทรกซึมชิ้นงานให้เพียงพอก่อนดำเนินการต่อไป
ขั้นตอนที่ 3: วัดมวลขณะแขวนลอย
แขวนชิ้นงานที่แทรกซึมแล้วให้จมอยู่ในน้ำทั้งหมดและบันทึกมวลปรากฏเป็น (m_2)
ตรวจสอบให้แน่ใจว่าชิ้นงานไม่สัมผัสกับผนังหรือก้นภาชนะ
ขั้นตอนที่ 4: วัดมวลขณะอิ่มตัว
นำชิ้นงานออกจากน้ำและเช็ดน้ำส่วนเกินบนพื้นผิวออกเบาๆ โดยไม่ดึงน้ำออกจากรูพรุนแบบเปิด
ชั่งน้ำหนักชิ้นงานที่อิ่มตัวแล้วในอากาศและบันทึกมวลเป็น (m_3)
3. คำนวณความพรุนแบบเปิดได้อย่างไร
เมื่อได้ค่าการวัดมวลทั้งสามค่าแล้ว สามารถคำนวณความพรุนแบบเปิดได้โดยใช้สูตรต่อไปนี้:
[ "P_o=\frac{m_3-m_1}{m_3-m_2}\times100%" ]

(P_o): ความพรุนปรากฏแบบเปิด (%)
(m_2): มวลปรากฏของชิ้นงานที่อิ่มตัวแล้วขณะแขวนลอยในน้ำ (ก.)
(m_3): มวลอิ่มตัวของชิ้นงานในอากาศ (ก.)
ตัวเศษแสดงถึงมวลของของเหลวที่เข้าสู่รูพรุนแบบเปิด ในขณะที่ตัวส่วนแสดงถึงมวลของของเหลวที่ถูกแทนที่โดยปริมาตรของชิ้นงาน
เปอร์เซ็นต์ที่ได้แสดงถึงสัดส่วนของปริมาตรของชิ้นงานที่ถูกครอบครองโดยรูพรุนแบบเปิดที่ของเหลวเข้าถึงได้
4. ผลลัพธ์บอกอะไรเรา?
ค่าความพรุนแบบเปิดที่สูงขึ้นบ่งชี้ถึงสัดส่วนปริมาตรของรูพรุนที่ของเหลวเข้าถึงได้ที่มากขึ้น ค่าที่ต่ำลงบ่งชี้ถึงสัดส่วนที่น้อยลง
สำหรับการวิจัยการย้อมสีเซอร์โคเนีย การวัดนี้สามารถช่วยตรวจสอบได้ว่าความแตกต่างของปริมาตรรูพรุนแบบเปิดเกี่ยวข้องกับความแตกต่างของการดูดซับของเหลวย้อมสีหรือไม่
อย่างไรก็ตาม ความพรุนแบบเปิดเพียงอย่างเดียวไม่ได้อธิบายโครงสร้างรูพรุนทั้งหมด ขนาดรูพรุน การเชื่อมต่อของรูพรุน การกระจายตัวของรูพรุน และคุณสมบัติของของเหลว ก็สามารถส่งผลต่อการแทรกซึมของของเหลวจริงได้เช่นกัน
ดังนั้น ความพรุนแบบเปิดควรถือเป็นตัวบ่งชี้โครงสร้างมากกว่าการวัดการดูดซับของเหลวย้อมสีโดยตรง
คุณสมบัติระดับมหภาค เช่น ความหนาแน่น ความแข็งแรง และความโปร่งแสง ไม่สามารถให้การประเมินโครงสร้างรูพรุนแบบเปิดของเซอร์โคเนียได้อย่างแม่นยำโดยอิสระ
วิธีอาร์คิมิดีสเป็นแนวทางปฏิบัติในการวัดความพรุนปรากฏแบบเปิดในวัสดุเซรามิก โดยการสร้างขั้นตอนการทดสอบที่สม่ำเสมอ ผู้ผลิตและนักวิจัยสามารถได้รับข้อมูลเชิงปริมาณสำหรับการประเมินปริมาตรรูพรุนที่เข้าถึงได้
ยังคงจำเป็นต้องมีการทดลองการย้อมสีเปรียบเทียบเพิ่มเติมเพื่อสร้างความสัมพันธ์ระหว่างความพรุนแบบเปิดและการดูดซับของเหลวย้อมสีจริง